امام خمینی قیام سیدالشهدا(ع) را یک اسوه تمام‏عیار می‏داند که ازنقطه‏نظر فقهی و عمل به وظایف و تکالیف دینی، کاملا باید سرمشق قرارگیرد. امام نه تنها فلسفه قیام و شهادت سیدالشهدا(ع) را قابل درک و منطبق‏بر موازین جاری در فقه می‏داند، بلکه به عنوان یک «حجت‏بالغه شرعی‏»می‏شمارد که باید ملاک عمل اجتماعی مسلمانان قرار گیرد. و از همین‏رواست که تبلیغ و هدایت جامعه به این حجت‏شرعی را وظیفه متولیان‏ارشاد و هدایت جامعه می‏شمارد:

«آنچه که سیدالشهدا عمل کرد و آن ایده‏ای که او داشت و آن راهی که اورفت و آن پیروزی که بعد از شهادت برای او حاصل شد و برای اسلام‏حاصل شد، (روحانیون) به [برای] مردم روشن کنند و بفهمانند به همه‏که مساله مجاهده در راه اسلام آن است که او کرد. می‏دانست که با یک‏عده قلیل، کمتر از صد نفر، نمی‏شود مقابله با یک همچو ظالمی دارای‏همه چیز کرد.» (26) .

و در جایی دیگر می‏فرماید:

«مگر نه آن است که دستور آموزنده «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا»باید سرمشق امت اسلامی باشد. قیام همگانی در هر روز و در هرسرزمین. عاشورا قیام عدالت‏خواهان با عددی قلیل و ایمانی و عشقی‏بزرگ در مقابل ستمگران کاخ‏نشین و مستکبران غارتگر بود، و دستورآن است که این برنامه، سرلوحه زندگی در هر روز و در هرسرزمین باشد.» (27) .

در الگوسازی و معرفی حرکت‏سیدالشهدا(ع) به عنوان یک سرمشق،اگر نبود جز حجم بسیار وسیع و متنوعی از روایات و رهنمودهایی که درجهت احیا و زنده داشتن نام و قیام حضرت(ع) و برائت جستن از کسانی که‏در مقابل وی ایستادند یا او را یاری نکردند، از طرف اولیای دین،صلوات‏الله علیهم، وارد شده است، همین امر در الگو بودن و قابل احتجاج‏بودن قیام سیدالشهدا(ع) کفایت می‏کرد.